Esimin dayisi 2 yil once mide kanseri olmustu . Midesini almislardi . 2 yil saglik durumu iyi gitti . Ama 2 ay once kanser tekrarlamis , her yedigini kusmaya baslamaisti . Hatta 2 ay boyunca mamayla beslendi . sanirim 2 hafta onceydi , doktorlar ameliyata almislar . Ama kanser her tarafa yayilmis . Yapacak bir sey yok deyip geri kapatmislar . Son gunlerde hep kan kusuyormus . Ama resmen bilginiz kipkirmizi kan . Verdikleri agri kesici ilaclarin yuzunden tum vucudu sismis . Hatta patlama noktasina gelmis . Vefat edecegini bekliyorduk zaten . Ama insan bu habere kendini ne kadar hazirlasa da , sanki aniden olumle karsilasmis gibi oluyor . Sabah 08 :30 da bizim telefonu caldirmislar . Ama biz daha uyanmamistik . Esim TR'yi aradiginda ben yaninda degildim . Odaya geldigimde esimde bir gariplik vardi . Bir seyler oldugunu anladim ama , insan cesaret edip soramiyor . Ne oldu dedim . Esim cevap veremeyince gercekten oldugunu anladim . Esim zorlukla TR'den aramislar . Telefonun sesini duymamisisz . Dayim gece olmus dedi :( esimi daha once hungur hungur aglarken gormemistim ... ve ben boyle durumlarda kimseye teselli veremem ... sanki dilim tutulmus gib kalirim oylece :(


Kayinvaldem ve dayim icin sali gunune bilet alinmisti . Ama kayinvaldem malesef kardesini goremedi :(

Asil insanin icini acitan da , esimin dayisi uzun yillar once bosanmis . Son zamanlarinda bir tek kardesi haric bakani olmadi .

Tanidik biri olunce insan ne kadar garip oluyor degil mi ? Butun anlasmaliklar , kiskancliklar , ofke , nefret hepsi bir anda anlamini kaybediyor ... Insan silkinip kendine geliyor ... sahi bunca kotulukler basit bir dunya hayati icin miydi ?